ఊరెమ్మటి మల్లెతోట

( సాయంత్రం ఐదు గంటలకు )
ఏంటి బాబాయ్ రమ్మన్నారంట? యేసుబాబు గాడు చెప్తే బండిటు తిప్పా, ఏం బాపినీడు గారు, సత్తిబాబు! అందరూ కచేరీ కాడికి చేరరేంది సంగతి?
నిజమే బాబాయ్! మొన్నాపక్కగా పోతా చూసా, ఊర్లో బడి పడిపోయేట్టుగానే ఉంది, పిల్లకాయలకి ఏమైనా అయితే ఊరికి మాటొస్తది…
ఎంత పని బాబాయ్! తలా ఓ చెయ్యేస్తే రేపు ఎండాకాలంలో కట్టేయచ్చు… కానీ….
ఊర్లో పిల్లలు ఎక్కువగానే ఉన్నారు, రాబోయే రోజుల్ని కూడా ఆలోచిస్తే స్థలం సరిపోదేమో అనిపిస్తుంది…
ఎవరో ఒకరు పెద్ద మనసు చేసుకోపోతే సమస్య ఎట్లా తీరుద్ది చెప్పండి?
సరే! ఓ పన్జేద్దాం, నాకు ఆ ఊరెమ్మట మల్లెతోట ఉందిగా?
సరిగా కాపు కూడా రాటం లేదు, ఆ స్థలం మనూరి పంచాయతీకి రాసిస్తాలే, విపులంగా బడీ అమరుద్ది, పోరలు ఆడుకుంటానికి జాగా కూడా సరిపోద్ది. కట్టుబడికి ఓ రెండు లక్షలిస్తాలే!
అమాసెళ్ళగానే కాగితాలు రాసిస్తా! పంతుల్నడిగి మంచి రోజు మొదలెడదాం
దాన్దేముంది బాబాయ్! నేను సంపాయించింది ఏముంది? వాళ్లిచ్చి పోయిందేగా?
నేను తినే ప్రతి గింజ మీద వాళ్ల పేర్లేగా ఉండేది,
అట్టాగే కానీయండి, అమ్మా నాయన్ల పేర్లే పెడదాంలే!
ఊరున్నంత కాలం వాళ్లని జనం తలచుకుంటారు,
నా కట్టెన్నుంత వరకూ కళ్ళారా చూసుకుంటూ తృప్తి పడతాను. బయల్దేరతాను బాబాయ్, నమస్కారం 🙏

Leave a Reply

Your email address will not be published.

x.com/palukublog

Don't Miss

మనసు ఛెళ్ళుమంది!

(నిజ జీవిత సంఘటనల ఆధారంగా) కొన్ని సంవత్సరాల క్రిందట, పూనే లో జరిగిన

ఆకొన్న కూడె యమృతము

పూర్వం ధారా నగరంలో ఒక నిరుపేద బ్రాహ్మణుడు కాపురముండేవాడు. భుక్తి గడచేది కాదు.