వింజమూరి కధలు – 2 – నేల టిక్కెట్టు
“మోవ్… నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి. నాకు సైడ్ క్రాఫ్ వద్దు, పైకి దువ్వు” అరిచాడు తిరుమల. పక్కకి దువ్వితే బావుంటావు రాజా.. నవ్వుతూ తల దువ్వింది అమ్మ. తిరుమల అప్పుడే ఆరో క్లాస్
మనసు తానై తానె నేనైంది నా పెంటి
సేను కాడ నేను సెమట గారుత వుంటేసెంగుతో తుడిసి నా అలుపు పోగొడతాదిసెలమ దడిసీ ఒల్లు సితసితామంటాంటెఉడుకు నీల్లతో తోమి శీరామ రక్సెడతాదిఅరిటాకు ఇస్తర్ల అన్నమింతా కలిపిముద్దుగా ఒక్కొక్క ముద్ద నోటికందిస్తాదిఅమ్మవోలె కొసరి
పెరుగన్నం, ఆవకాయముక్క
వారం రోజులు వారణాసిలో ఉండాలి అని శ్రీనివాసరావు, భాగ్యలక్ష్మి దంపతులు లాల్ బహదూర్ శాస్త్రి ఎయిర్పోర్ట్లో రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు దిగారు. ఎప్పుడో ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు అమలాపురంలో తమ ఇంటి నుండి
సరదా !!
1974-మార్చ్ నేను MA ఫైనల్ సంవత్సరం. అప్పటికి ఇంకా 21 నిండలేదు. క్లాసు లో అందరికంటే పిన్న వయస్కుడిని. పరీక్షలు తరుముకొస్తున్నాయి. మరల అందరం తలో దిక్కుకు పోతాము , అందరం కలిసి
అక్షరాల అల్కెమిస్ట్ – ఓ. హెన్రీ!
కొన్ని పేర్లు వింటే చాలు, మనసులో కథల సెలయేరు పొంగుకొస్తుంది. నా పాలిట అలాంటి పేరు “ఓ. హెన్రీ”. ప్రతి ఏటా, సెప్టెంబర్ 11 సమీపిస్తుందంటే, నా పుస్తకాల అరలో నిద్రపోతున్న ఆయన
టిఫిన్ ఏమిటీ
“టిఫిన్ ఏం చెయ్యను” అంటూ వంటగది నుండి వస్తూనే అడిగింది సతీమణి.“ఉప్మా” తడుముకోకుండా జవాబు చెప్పాడు ఇంటాయన, హాల్లో మధ్యాహ్నం కూరకి ఉల్లిపాయలు కోస్తూ.తమ గదిలో కూర్చొని కాలక్షేపం చేస్తున్న పిల్లలిద్దరూ తమమీద
3. సైజ్ జీరో
రమణారావు అంకుల్ భార్య పేరు సత్యవతి గారు. ఉత్తిగా సత్యవతి అని ఎవరూ పిలవడం మేమెప్పుడూ వినలేదు. ఎప్పుడూ సత్యవతిగారే. అంకుల్ కూడా ఇంట్లో అలానే పిలుస్తారేమోనని మా డౌటు. ఆవిడ మా
The World’s Fastest Indian: ఇది సినిమా కాదు, ఒక సంకల్ప గాథ
“If you don’t go when you want to go, when you do go, you’ll find you’re gone.” – Burt Munro కొన్ని కథలు తెరపై చూస్తున్నప్పుడు,