“…శివా రుద్రస్య భేషజీ…”
కాల,దురితాల నడుమ నలిగి,ఈతి బాధలు పడుతు చెలగి,తనవారికి తక్క, పరులమేలు తలవకఇహపరాల తలపు పొసగకమాయ మాటున ఉబుసుపోక,కాయమున హంస పైకెగరగ.. కట్టెతోబాటు కాటికేగితోబుట్టువులు సైతంతోడరాని పయనంరుధిర,దేహ బాంధవులైనాచేష్టలుడిగి చూడగా తను బతికిన గతమునసలిపిన గమనమునమరలిన పలుమలుపులకలిగిన తలపుల నెమరిభ్రాంతి పెరిగి విలవిలలాడితనవారి చుట్టు తనకలాడి.. కర్మ వాసనలు మూటకట్టిబొటనవేలంత జీవుడింకమది నిలబడిన చింతనలబట్టిఆ తోలుతిత్తి నుండితోచిన బొఱ్ఱ నుండిబయటపడు
